Το Μήνυμα της Κυριακής: «Στη ζωή τον τελευταίο λόγο δεν τον έχει η ανθρώπινη λογική, αλλά η Θεία παντοδυναμία»

Κυριακη-Α’-Λουκα– Με εμπιστοσύνη και υπακοή στον λόγο του Θεού, ανοίγουν νέες δυνατότητες στη ζωή. Η παλαιά αποτυχία δίνει τη θέση της σε επιτυχίες∙ η αποκαρδίωση σε απροσδόκητη χαρά. Η θέληση οπλίζεται με νέα δύναμη και επιμονή, διότι στηρίζεται στη βεβαιότητα οτι «ουκ αδυνατήσει παρὰ τω Θεώ πάν ρήμα».

«Πείρα ή Υπακοή;»

* της Ιεράς Μητροπόλεως Μαρωνείας & Κομοτηνής.

Στα λόγια του Αποστόλου Πέτρου «Επιστάτα, δι’ όλης νυκτὸς κοπιάσαντες ουδὲν ελάβομεν· επὶ δε τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον», πλέκονται δύο πράγματα:

Το πρώτο είναι η πείρα.

Το δεύτερο η εμπιστοσύνη στον Χριστό.

Πείρα και πίστη συναντώνται μέσα στην ίδια καρδιά. Τι να ακολουθήσει ο άνθρωπος; Ότι του λέει η πείρα της ζωής για ορισμένα ζητήματα, ή ότι του υπαγορεύει η πίστη στον Χριστό;

Με δυο λέξεις θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε την πείρα σαν καταστάλαγμα ζωής. Συσσωρεύεται με όσα ζήσαμε, είδαμε, ακούσαμε, πάθαμε, μάθαμε, χρησιμοποιώντας τη λογική μας, παρατηρώντας γύρω μας και εμβαθύνοντας στους νόμους που δεσπόζουν στον κόσμο.

Οι πρωταγωνιστές της σημερινής περικοπής ήταν ψαράδες. Είχαν μια αξιόλογη εμπειρία πάνω στη δουλειά τους. Η εντολή που τους δόθηκε να ψαρέψουν, ήταν αντίθετη με την πείρα τους. Όλη τη νύχτα κόπιασαν, αγρύπνησαν, και τίποτε δεν έπιασαν. Το να ξαναπάνε για ψάρεμα την ημέρα και την ώρα εκείνη, και μάλιστα ύστερα από τόσο μόχθο, ήταν – έτσι τους έλεγε η πείρα τους – άδικος κόπος.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει γενικότερα και με την ανθρώπινη πείρα, όταν έρχεται αντιμέτωπη με μεγάλα και σοβαρά πνευματικά ζητήματα. Προσκαλεί η Εκκλησία τους ανθρώπους σε μια καινούρια ζωή, μετανοίας, αγάπης, αλήθειας∙ ομιλεί περί Βασιλείας του Θεού στη γη∙ περί ενότητος των Χριστιανών σε ένα Σώμα. Αλλά πολλοί, που στηρίζονται μόνο στην εμπειρία τους, στην πείρα της αδικίας και των αμαρτωλών κλίσεων του ανθρώπου, διαφωνούν: Αυτά δεν γίνονται! Πως μπορώ να αλλάξω, όταν έχω συνηθίσει να ζω όπως ζω; Πως να αγαπήσω αυτούς που μόνο μίσος εμπνέουν; Πως είναι δυνατό να είμαι ειλικρινής και δίκαιος σε μια κοινωνία διεφθαρμένη; Δεν γίνεται τίποτε!

Η πείρα των Αποστόλων ψαράδων διαβεβαίωνε οτι ήταν περιττή κάθε απόπειρα, διότι τίποτε δεν θα έπιαναν. Γιατί να κοπιάσουν λοιπόν; Η εμπιστοσύνη όμως στον λόγο του Κυρίου, άλλα επιβάλλει.

Και ο Πέτρος υπακούει στον Χριστό κι όχι στο μυαλό του. «Επὶ τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον». Και τα πράγματα έδειξαν οτι παρά την αντίθετη πείρα, παρά τις δυσμενείς προοπτικές, μπόρεσαν και έπιασαν πλήθος ψαριών.

Στη ζωή, τον τελευταίο λόγο δεν τον έχει ούτε η ανθρώπινη λογική ούτε οι ανθρώπινες προβλέψεις ούτε η ανθρώπινη τέχνη ούτε ακόμη οι φυσικές συνθήκες.

Τον έχει η Θεία παντοδυναμία, η Θεία θέληση.

Με αυτή την εμπιστοσύνη και υπακοή στον λόγο του Θεού, ανοίγουν νέες δυνατότητες στη ζωή. Η παλαιά αποτυχία δίνει τη θέση της σε επιτυχίες∙ η αποκαρδίωση σε απροσδόκητη χαρά. Η θέληση οπλίζεται με νέα δύναμη και επιμονή, διότι στηρίζεται στη βεβαιότητα οτι «ουκ αδυνατήσει παρὰ τω Θεώ πάν ρήμα».

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής Α´ Λουκά (Λουκ. ε´ 1-11)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἑστὼς ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. ᾿Εμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. ῾Ως δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· ᾿Επανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ᾿Επιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. Καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. Καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθον καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά. ᾿Ιδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν ᾿Ιησοῦ λέγων· ῎Εξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ ᾿Ιησοῦς· Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. Καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ.

Απόδοση στη νεοελληνική

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς στεκόταν ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, εἶδε δύο ψαροκάικα στὴν ἄκρη τῆς λίμνης. Οἱ ψαράδες εἶχαν κατεβεῖ ἀπ’ αὐτὰ καὶ ἔπλεναν τὰ δίχτυα. ᾿Εκεῖνος ἀνέβηκε σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ ψαροκάϊκα, σ’ αὐτὸ ποὺ ἦταν τοῦ Σίμωνα, καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τραβηχτεῖ λίγο ἀπὸ τὴν ξηρά. Κάθισε στὸ ψαροκάϊκο καὶ ἀπ’ αὐτὸ δίδασκε τὰ πλήθη. ῞Οταν τελείωσε τὴν ὁμιλία του, εἶπε στὸν Σίμωνα· Πήγαινε στὰ βαθιὰ καὶ ρίξτε τὰ δίχτυα σας γιὰ ψάρεμα. ῾Ο Σίμων τοῦ ἀποκρίθηκε· Διδάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα παιδευόμασταν καὶ δὲν πιάσαμε τίποτε· ἐπειδὴ ὅμως τὸ λὲς ἐσύ, θὰ ρίξω τὸ δίχτυ. Τὸ ἔριξαν κι ἔπιασαν πάρα πολλὰ ψάρια, τόσα ποὺ τὸ δίχτυ τους ἄρχισε νὰ σκίζεται. Μὲ νεύματα εἰδοποίησαν τοὺς συνεταίρους τους, ποὺ ἦταν στὸ ἄλλο πλοῖο νὰ ἔρθουν νὰ τοὺς βοηθήσουν. ᾿Εκεῖνοι ἦρθαν καὶ γέμισαν καὶ τὰ δύο ψαροκάικα σὲ σημεῖο ποὺ νὰ κινδυνεύουν νὰ βυθιστοῦν. ῞Οταν ὁ Σίμων Πέτρος εἶδε τί ἔγινε, ἔπεσε στὰ γόνατα τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ τοῦ εἶπε· Βγὲς ἀπὸ τὸ καΐκι μου, Κύριε, γιατὶ εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός. Αὐτὰ τὰ εἶπε γιατὶ εἶχε κυριευτεῖ ἀπὸ δέος, αὐτὸς καὶ ὅλοι ὅσοι ἦταν μαζί του, γιὰ τὰ πολλὰ ψάρια ποὺ εἶχαν πιάσει. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Ζεβεδαίου, τὸν ᾿Ιάκωβο καὶ τὸν ᾿Ιωάννη, ποὺ ἦταν συνεργάτες τοῦ Σίμωνα. ῾Ο ᾿Ιησοῦς τότε εἶπε στὸν Σίμωνα· Μὴ φοβᾶσαι, ἀπὸ τώρα θὰ ψαρεύεις ἀνθρώπους. ῞Υστερα, ἀφοῦ τράβηξαν τὰ ψαροκάικα στὴ στεριά, ἄφησαν τὰ πάντα καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται!!!