Το μήνυμα της Κυριακής: «Ας πούμε το “ναι” εγκαίρως»

ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΦΤΩΧΟΣ

– Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Μρωνείας & Κομοτηνής.

«Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή που διηγείται την παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, μας φέρνει μπροστά στο δύσκολο και ακανθώδες πρόβλημα του πλούτου και της φτώχειας.

Ο φτωχός δεν κερδίζει την εύνοια του Θεού επειδή είναι φτωχός, άλλα επειδή στηρίζει τις ελπίδες του στον Θεό και ζει σύμφωνα με την εντολή του· και ο πλούσιος δεν είναι καταδικασμένος μόνο και μόνο γιατί έχει υλικά αγαθά, άλλα γιατί στηρίζει τη ζωή του στα αγαθά και όχι στον Θεό, γιατί έχει ξεχάσει τον φτωχό συνάνθρωπό του, και γιατί έχει κλειστεί και παγιδευτεί στον πλούτο του. Οτι μπορεί ένας πλούσιος να είναι πρότυπο αγάπης και ένας φτωχός να είναι ασεβής, αποτελεί επίσης μια πιθανή κατάσταση μέσα στη ζωή. Έτσι, οι λέξεις «πλούσιος» και «φτωχός», για την διδασκαλία της Εκκλησίας μας έχουν ένα περισσότερο θεολογικό παρά κοινωνικό περιεχόμενο.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας & Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμων.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας & Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμων.

Εκείνο στο όποιο αποβλέπει η παραβολή, είναι η επισήμανση ενός πραγματικού κινδύνου, του κινδύνου της αυτάρκειας και της πεποίθησης οτι η ευημερία είναι ατέλειωτη, και οτι το μόνο σταθερό και  αμετάβλητο, είναι ο λόγος του Θεού όπως διατυπώθηκε μέσα στην Αγία Γραφή. Όλα αλλάζουν και ευρίσκεται ο άνθρωπος μπροστά σε απροσδόκητες εκπλήξεις. Όταν μάλιστα είναι αργά πια για να μετανοήσει, η κατάσταση γίνεται αναπόφευκτα τραγική.

Ο κάθε άνθρωπος θέλει λογικές αποδείξεις για όλα τα πράγματα που τον αφορούν, θέλει ένα θαύμα, ζητεί την περιγραφή ενός αυτόπτη μάρτυρα για να πειστεί, θέλει η πίστη του να στηρίζεται σε μια τετράγωνη λογική. Όλοι λίγο – πολύ είμαστε παγιδευμένοι στον πλούτο των γνώσεών μας, της επιστήμης, της λογικής μας. Θα δεχόμασταν αμέσως μια κάποια μελλοντική μορφή ζωής, αρκεί κάποιος αυτόπτης μάρτυρας να ερχόταν από εκεί και να την περιέγραφε, αρκεί να την αποδείκνυε λογικά.

Η Ευαγγελική περικοπή θέλει να μας προτρέψει για το «ναι» στο προσκλητήριο του Θεού, για μετάνοια και καινούρια ζωή, θέλει να στρέψει την προσοχή μας σε αυτό ακριβώς το σημείο: στο οτι η τωρινή στιγμή είναι η ώρα της μεγάλης απόφασης. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να είμαστε εκπρόθεσμοι…

Και η απόφαση παίρνεται αφού απογυμνωθεί κανείς από ότι τον κρατά δέσμιο και αιχμάλωτο, από ότι τον εμποδίζει να δει καθαρά το μέλλον του. Απόφαση με απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Απόφαση όχι αόριστα στο μέλλον όταν δοθεί κάποια ευκαιρία, αλλά απόφαση αυτήν ακριβώς τη στιγμή».

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής Ε΄ Λουκά (Λουκ. ιστ’ 19-31)

Ἄνθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. Πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος, καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. Ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη.

Καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. Καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· Πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ.

Εἶπε δὲ Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· Καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. Εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. Λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ· ἔχουσι Μωυσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. Ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωυσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

Απόδοση στη νεοελληνική

Κάποιος άνθρωπος ήταν πλούσιος, φορούσε πολυτελή ρούχα, και το τραπέζι του κάθε μέρα ήταν λαμπρό. Κάποιος φτωχός όμως, που τον έλεγαν Λάζαρο, ήταν πεσμένος κοντά στην πόρτα του σπιτιού του πλουσίου, γεμάτος πληγές. Αυτός προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Έρχονταν και τα σκυλιά και του έγλυφαν τις πληγές.

Πέθανε ο φτωχός, και οι άγγελοι τον πήραν κοντά στον Αβραάμ.

Πέθανε κι ο πλούσιος και θάφτηκε. Στον Άδη που ήταν και βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον Αβραάμ και κοντά του τον Λάζαρο. Τότε φώναξε ο πλούσιος και είπε: Πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με και στείλε τον Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δάχτυλού μου και να μου δροσίσει τη γλώσσα, γιατί υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά.

Κι ο Αβραάμ του απάντησε: Παιδί μου, θυμήσου ότι εσύ απόλαυσες την ευτυχία στη ζωή σου, όπως κι ο Λάζαρος τη δυστυχία. Τώρα όμως αυτός χαίρεται εδώ κι εσύ υποφέρεις. Κι εκτός απ’ όλα αυτά, υπάρχει ανάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ώστε αυτοί που θέλουν να διαβούν από εδώ σ’ εσάς, να μην μπορούν, ούτε οι από εκεί να περάσουν σ’ εμάς. Είπε πάλι ο πλούσιος: Τότε σε παρακαλώ πατέρα, στείλε τον στο σπίτι του πατέρα μου να προειδοποιήσει τους πέντε αδερφούς μου ώστε να μην έρθουν κι αυτοί σ’ αυτόν τον τόπο των βασάνων. Ο Αβραάμ του λέει: Έχουν τα λόγια του Μωυσή και των προφητών· ας υπακούσουν σ’ αυτά. Εκείνος τότε του είπε: Όχι πατέρα μου Αβραάμ· αν όμως κάποιος από τους νεκρούς πάει σ’ αυτούς, θα μετανοήσουν. Του είπε ο Αβραάμ: Αν δεν υπακούνε στα λόγια του Μωυσή και των προφητών, δεν θα πειστούν ούτε κι αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς».

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται!!!