Συγχωρούμε τους άλλους, όπως ζητάμε να μας συγχωρήσει ο Θεός…;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ– Το Μήνυμα της Κυριακής από την Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας & Κομοτηνής: «Συγγνώμη χωρίς όρια».

Αφορμή για τη σημερινή Ευαγγελική παραβολή του σκληρού άκαρδου δούλου, ήταν η ερώτηση του Αποστόλου Πέτρου: «Κύριε πόσες φορές θα σφάλλει σε μένα ο αδελφός μου και θα τον συγχωρήσω; Ως επτά φορές;».

Ο Χριστός του απαντά «εβδομηντάκις επτά», για να του δείξει ότι απεριόριστες φορές μπορεί να συγχωρήσει κανείς τον συνάνθρωπό του, υπερβαίνοντας έτσι για πάντα οποιοδήποτε όριο.

Και παίρνοντας αφορμή, διηγείται την παραβολή του αχάριστου δούλου.

Στην παραβολή αυτή χαρακτηριστικέ είναι οι αντιθέσεις.

Κατ’ αρχήν, της διαφοράς του χρέους: Ο ένας δούλος, προφανώς κάτοχος υψηλής θέσεως και αρμοδιοτήτων στο βασίλειο – ένα είδος διευθύνοντος «δούλου», σατράπη – όφειλε στον βασιλιά ασύλληπτα μεγάλο ποσό, «μύρια τάλαντα», περίπου δέκα εκατομμύρια σημερινά ευρώ, που είχαν όμως τότε πολύ μεγαλύτερη αγοραστική αξία.

Ο άλλος δούλος, υφιστάμενος του προηγούμενου, από την τάξη των μικρών και αδυνάτων, του όφειλε ένα ασήμαντο ποσό, εκατό δηνάρια. Και το χαρακτηριστικότερο: αυτά τα χρήματα ήταν από εκείνα που ο μεγαλόσχημος «συνδούλος» του είχε πάρει από τον βασιλιά.

Η δεύτερη αντίθεση φτάνει σε υψηλότερη οξύτητα: Ο μεν βασιλιάς, «σπλαγχνισθείς», χαρίζει στον μεγαλοθεσίτη δούλο το υπέρογκο ποσό που καταχράστηκε, και τον ελευθερώνει, εκείνος   δε, όχι μόνο δεν δείχνει την ελάχιστη κατανόηση στον «συνδούλο» του, που του ζητά λίγη   πίστωση χρόνου, αλλά αμέσως τον βάζει στη φυλακή, «έως ού αποδώ το οφειλόμενον», και του στερεί κάθε ελευθερία.

Και ένα τρίτο σημείο: Αυτή τη σκληρότητα τη δείχνει «μόλις βγήκε» από την τραγική θέση, στην οποία είχε οδηγήσει τον εαυτό του μόλις είχε απολαύσει την ασύγκριτη μεγαλοψυχία του «Κυρίου του».

Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι διπλής κατευθύνσεως αλλά πολλαπλής.

Κυρίως οι σχέσεις μας έχουν αναφορά στον Θεό.

Η εξάρτησή μας από Εκείνον μας φέρνει σε αυτόματη συνάφεια με όλους τους ανθρώπους.

Δεν μπορούμε να το παραθεωρούμε και να βλέπουμε ξεχωριστό κεφάλαιο τις σχέσεις με τον Θεό και άλλο κλειστό κεφάλαιο λογαριασμού τις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας.

Μέσα στο πεντακάθαρο φως της παραβολής αυτής, φαίνεται ζωηρά τι φοβερή υποκρισία δείχνουμε, όταν τη μια στιγμή ικετεύουμε «Κύριε, μακροθύμησον επ’ εμοί», και σε λίγο πεισμώνουμε και «δεν θέλουμε» να συγχωρήσουμε τον αδελφό μας για κάτι μικρό – ή έστω «μεγάλο» στα δικά μας μάτια.

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής (ΙΑ´ Ματθαίου – Ματθ. ιη´ 23-35)

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ῾Ωμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. ᾿Αρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. Μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι. Πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· Κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. Σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. ᾿Εξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. Πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· Μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι. ῾Ο δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον. ᾿Ιδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα. Τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· Δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με· οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; Καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. Οὕτω καὶ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

Απόδοση στη νεοελληνική

Εἶπε ὁ Κύριος αὐτὴ τὴν παραβολή· ῾Η βασιλεία τῶν οὐρανῶν μοιάζει μ᾿ ἕνα βασιλιά, ποὺ θέλησε νὰ τοῦ ἀποδώσουν λογαριασμὸ οἱ δοῦλοι του. Μόλις ἄρχισε νὰ κάνει τὸν λογαριασμό, τοῦ φέρανε κάποιον ποὺ ὄφειλε δέκα χιλιάδες τάλαντα. ᾿Επειδὴ δὲν μποροῦσε νὰ τὰ ἐπιστρέψει, ὁ κύριός του διέταξε νὰ πουλήσουν τὸν ἴδιο, τὴ γυναίκα του, τὰ παιδιά του κι ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του καὶ νὰ τοῦ δώσουν τὸ ποσὸ ἀπὸ τὴν πώληση. ῾Ο δοῦλος τότε ἔπεσε στὰ πόδια του, τὸν προσκυνοῦσε κι ἔλεγε· δεῖξε μου μακροθυμία καὶ θὰ σοῦ τὰ δώσω ὅλα τὰ χρέη μου πίσω. Τὸν λυπήθηκε λοιπὸν ὁ κύριός του ἐκεῖνον τὸν δοῦλο καὶ τὸν ἄφησε νὰ φύγει· τοῦ χάρισε μάλιστα καὶ τὸ χρέος. Βγαίνοντας ἔξω ὁ ἴδιος δοῦλος, βρῆκε ἕναν ἀπὸ τοὺς συνδούλους του, ποὺ τοῦ ὄφειλε μόνο ἑκατὸ δηνάρια· τὸν ἔπιασε καὶ τὸν ἔσφιγγε νὰ τὸν πνίξει λέγοντάς του· ξόφλησέ μου αὐτὰ ποὺ μοῦ χρωστᾶς. ῾Ο σύνδουλός του τότε ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ τὸν παρακαλοῦσε· δεῖξε μου μακροθυμία, καὶ θὰ σοῦ τὰ ξεπληρώσω. ᾿Εκεῖνος ὅμως δὲν δεχόταν, ἀλλὰ πῆγε καὶ τὸν ἔβαλε στὴ φυλακή, ὥσπου νὰ ξεπληρώσει ὅ,τι τοῦ χρωστοῦσε. ῞Οταν τὸ εἶδαν αὐτὸ οἱ σύνδουλοί του, λυπήθηκαν πάρα πολύ, καὶ πῆγαν καὶ διηγήθηκαν στὸν κύριό τους ὅλα ὅσα ἔγιναν. Τότε ὁ κύριος τὸν κάλεσε καὶ τοῦ λέει· κακὲ δοῦλε, σοῦ χάρισα ὅλο ἐκεῖνο τὸ χρέος, ἐπειδὴ μὲ παρακάλεσες· δὲν ἔπρεπε κι ἐσὺ νὰ σπλαχνιστεῖς τὸν σύνδουλό σου, ὅπως κι ἐγὼ σπλαχνίστηκα ἐσένα; Καὶ ὀργισμένος τὸν παρέδωσε στοὺς βασανιστές, ὥσπου νὰ ξεπληρώσει ὅσα τοῦ χρωστοῦσε. ῎Ετσι θὰ κάνει καὶ σ᾿ ἐσᾶς ὁ οὐράνιος Πατέρας μου, ἂν ὁ καθένας σας δὲν συγχωρεῖ τὰ παραπτώματα τοῦ ἀδελφοῦ του μ᾿ ὅλη του τὴν καρδιά.

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται!!!