«Η πίστη ανοίγει δρόμους» – Το Μήνυμα της Κυριακής

– Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Μαρωνείας & Κομοτηνής.

«Ιδιαίτερη εντύπωση δημιουργεί, το οτι ο Χριστός στη σημερινή Ευαγγελική Περικοπή, θεραπεύοντας τον παραλυτικό, δεν αναφέρεται στην πίστη του αρρώστου, που τελικά γίνεται καλά, αλλά στην πίστη εκείνων που τον μεταφέρουν. Στο θαύμα που περιγράφεται στο σημερινό Ευαγγέλιο, είναι παρούσα μια πίστη συλλογική, που προϋποθέτει συνεργασία, κοινό προγραμματισμό, κοινή ενέργεια.

Όταν η αδιαφορία του κόσμου τους φράζει σαν τείχος την πόρτα του σπιτιού στο οποίο βρίσκεται ο Ιησούς, αυτοί καταφέρνουν να ανοίξουν πέρασμα από το πιο απίθανο μέρος: Ανεβαίνουν στη στέγη, δημιουργούν ένα μεγάλο άνοιγμα στην οροφή, και κατεβάζουν τον παραλυτικό καταμεσίς στο πλήθος, μπροστά στον Διδάσκαλο.

Όταν με κίνητρο την αγάπη, η προσωπική πίστη του ενός συνταιριάζει με εκείνη των άλλων, η έντασή της πολλαπλασιάζεται. Οι μαθητές του Χριστού, από την αρχή δεν έμειναν μονάδες∙ συγκεντρώθηκαν γύρω Του και αποτέλεσαν έναν ιερό σύλλογο. Στη συνέχεια, με την παρουσία του Παρακλήτου, συνέστησαν την Εκκλησία. Στη μεγάλη αυτή οργανική ενότητα, η πίστη, η αγάπη και η προσευχή του κάθε πιστού, ενισχύονται από την παρουσία των άλλων.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας & Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμων.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας & Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμων.

Η ανταπόκριση του Χριστού στη συλλογική πίστη των ανθρώπων αυτών, είναι άμεση, θεραπεύει τον ασθενή, αλλά τα λόγια Του δημιουργούν έκπληξη. Απευθυνόμενος στον παραλυτικό, του λέγει: «Τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου». Ο Χριστός δεν στέκει στην επιφάνεια. Ο λόγος Του εισδύει στην καρδιά του προβλήματος. Πηγαίνει σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο, κατ’ ευθείαν στην ουσία.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, του παραλυτικού, η συνάφεια ασθενείας και αμαρτίας, και συνεπώς η σχέση συγχωρήσεως και θεραπείας, ήταν άμεση. Από ‘κεί έπρεπε να αρχίσει η θεραπεία, από την απομάκρυνση της νοσογόνου αιτίας, με τη συγχώρηση. Η πρώτη λέξη, «τέκνον», επανορθώνει τη διαταραγμένη σχέση του παραλυτικού με τον Θεάνθρωπο, και αποτελεί τον πρόλογο της αφέσεως των αμαρτιών και της οριστικής θεραπείας.

Οι θεραπείες αυτές αποτελούν «σημεία» και προμηνύματα της γενικότερης υπέρβασης της ανθρώπινης οδύνης, και αντιφεγγίζουν την τελική και παγκόσμια νίκη του Χριστού πάνω στην αμαρτία και στην κάθε λογής αρρώστια, την έλευση της Βασιλείας του Θεού, της Βασιλείας της Αγάπης, που άρχισε ήδη να χαράζει μέσα στην ιστορία με την επί γης έλευσή Του, για να ολοκληρωθεί στη Δευτέρα, εν δόξῃ Παρουσία Του».

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής (Μάρκ. β΄ 1–12) Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Aγ. Γρηγορίου Παλαμά)

Τῷ καιρῷ εκείνῳ, εἰσῆλθεν ο Κύριος πάλιν εἰς Καπερναοὺμ καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. Καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. Καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορ ύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. Ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; Καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; Τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; Ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας λέγει τῷ παραλυτικῷ. Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. Καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

Απόδοση στη νεοελληνική

Τὸν καιρό εκείνο, όταν ἦλθε και πάλιν ὁ Κύριος εἰς τὴν Καπερναούμ, διαδόθηκε ὅτι βρίσκεται σὲ κάποιο σπίτι. Καὶ ἀμέσως ἐμαζεύθηκαν πολλοί, ὥστε νὰ μὴν τοὺς χωρῇ πλέον οὔτε ὁ χῶρος ἐμπρὸς εἰς τὴν πόρτα, καὶ τοὺς ἐκήρυττε τὸν λόγον. Καὶ ἔρχονται καὶ τοῦ φέρουν ἕνα παραλυτικόν, τὸν ὁποῖον ἐβάσταζαν τέσσερα πρόσωπα. Καὶ ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν πλησιάσουν ἐξ αἰτίας τοῦ πλήθους, ἀφήρεσαν τὴν στέγην, ὅπου εὑρίσκετο, ἔκαναν ἕνα ἄνοιγμα καὶ κατέβασαν τὸ κρεββάτι, ὅπου ἤτανε ξαπλωμένος ὁ παραλυτικός. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς εἶδε τὴν πίστιν τους, λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν· παιδί μου, σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι. Ἐκάθοντο δὲ ἐκεῖ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς καὶ ἐσκέπτοντο μέσα τους· γιατὶ λέγει αὐτὸς βλασφημίας κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον; Ποιὸς μπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας παρὰ μόνον ἕνας, ὁ Θεός; Ὁ Ἰησοῦς ἀμέσως ἐκατάλαβε μέσα του ὅτι αὐτὰ σκέπτονται καὶ τοὺς λέγει· γιατὶ κάνετε τὶς σκέψεις αὐτὲς μέσα σας; Τὶ εἶναι εὐκολώτερον νὰ πὦ εἰς τὸν παραλυτικόν, σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι ἢ νὰ πῶ, σήκω ἐπάνω καὶ πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ βάδιζε; Ἀλλὰ διὰ νὰ μάθετε ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας ἐπὶ τῆς γῆς, λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν. Σοῦ λέγω, σήκω ἐπάνω καὶ πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου. Καὶ ἐσηκώθηκε ἀμέσως καὶ ἀφοῦ ἐσήκωσε τὸ κρεββάτι ἐβγῆκε ὑπὸ τὰ βλέμματα ὅλων, ὥστε νὰ ἐκπλαγοῦν ὅλοι καὶ νὰ δοξάζουν τὸν Θεὸν καὶ νὰ λέγουν, ποτὲ δὲν εἴδαμε τέτοια πράγματα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται!!!