Η αρνητική διεθνής εμπειρία από την ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας

ÄÉÁÌÁÑÔÕÑÉÁ ÔÇÓ ÃÅÍÏÐ ÄÅÇ ÃÉÁ ÔÇÍ ÐÙËÇÓÇ ÔÇÓ ÅÔÁÉÑÅÉÁÓ-ÅÍÁÅÑÉÔÅÓ ÁÍÅÂÁÆÏÕÍ ÐÁÍÙ ÓÔÏÍ ÊÇÖÉÓÏ ÐÏÔÁÌÏ ÐÁÍÏ ÓÔÁ ÊÁËÙÄÉÁ ÔÇÓ ÄÅÇ(ÖÙÔÏ ×ñçóôïò Ìðïíçò//Eurokinissi)Η διεθνής εμπειρία από την ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας είναι αρνητική.

Η διεθνής εμπειρία από την ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ηλεκτρικής ενέργειας είναι επώδυνη για το δημόσιο συμφέρον, δηλαδή για τις ανάγκες της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών.

Ειδικότερα, έχουν καταγραφεί οι εξής τάσεις:

α. Δημιουργούνται υπερεθνικά ολιγοπώλια που καταργούν στην πράξη τα όποια υποτιθέμενα οφέλη της ιδιωτικοποίησης και του ανταγωνισμού όσον αφορά τις τιμές. Στον ευρωπαϊκό χώρο, για παράδειγμα, κυριαρχούν πέντε πολυεθνικές εταιρείες ηλεκτρικής ενέργειας με αποτέλεσμα την ακύρωση του όποιου ανταγωνισμού.

β. Αυξάνεται η ενεργειακή φτώχεια, δηλαδή το ποσοστό των πολιτών που δεν έχουν πρόσβαση στις αναγκαίες ποσότητες ηλεκτρικής (και άλλης) ενέργειας. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την περίπτωση της Ελλάδας όπου το μνημονιακό καθεστώς επιβάλλει συνθήκες εισοδηματικής εξαθλίωσης και ανέχειας που αποκλείουν ολοένα και περισσότερα νοικοκυριά από την πρόσβαση σε ηλεκτρική ενέργεια, ορισμένες φορές με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα θανάτων από μαγκάλια και άλλους ανορθόδοξους τρόπους θέρμανσης.

γ. Τα ιδιωτικά ολιγοπώλια ηλεκτρικής ενέργειας εστιάζουν αποκλειστικά και μόνο στην αύξηση της βραχυπρόθεσμης κερδοφορίας των επιχειρήσεων τους με τα εξής δυσμενή αποτελέσματα: (i) Ανύπαρκτος μακρόπνοος ενεργειακός σχεδιασμός και σχεδόν μηδενικές μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε δίκτυα και νέες τεχνολογίες, το ύψος των οποίων είναι ούτως ή άλλως ιδιαίτερα υψηλό για να το αναλάβουν μεμονωμένες ιδιωτικές εταιρείες. Έτσι όμως απειλείται η ενεργειακή επάρκεια της χώρας και υποβαθμίζεται ο στρατηγικός ρόλος του κλάδου στην ανάπτυξη και την παραγωγική ανασυγκρότηση. (ii) Eνίσχυση της εκμετάλλευσης των εργαζόμενων σε ιδιωτικά ολιγοπώλια ενέργειας, όπως αποδεικνύεται από την κατακόρυφη πτώση τις τελευταίες δεκαετίες του μεριδίου των μισθών σε σχέση με τα μερίσματα στις αντίστοιχες εταιρείες. (iii) Επιλογές επιβλαβείς για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία, όπως επιλογές που σχετίζονται με την χωροθέτηση των παραγωγικών μονάδων και τη χρήση των πρώτων υλών της ηλεκτροπαραγωγής.

δ. Αυξάνεται το οικονομικό έγκλημα, όπως αποδεικνύει η περίπτωση της Enron στις ΗΠΑ αλλά και των Energa και HellasPower στην Ελλάδα.

Αυτή η αρνητική διεθνής εμπειρία έχει οδηγήσει τα τελευταία χρόνια σε μια τάση ανάκτησης των ιδιωτικοποιημένων εταιρειών από το δημόσιο, κυρίως από την τοπική αυτοδιοίκηση. Η τάση αυτή, για παράδειγμα, είναι ιδιαίτερα ισχυρή στην Γερμανία όπου από το 2007 έως το 2011 ιδρύθηκαν 44 νέες δημοτικές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας ενώ περισσότερες από 100 συμβάσεις παραχώρησης σε ιδιώτες για διανομή και παροχή υπηρεσιών ηλεκτρικής ενέργειας έληξαν και δεν ανανεώθηκαν.

Εν τω μεταξύ, το 2008, για τη Συνθήκη της Λισαβόνας, οι ψήφοι των κομμάτων αθροίστηκαν παρά τις διαφορετικές προτάσεις τους. Μετά την ψήφιση από την Βουλή (στις 11/6/2008) της Συνθήκης της Λισαβόνας, στις 17/6/2008, σε ΕΙΔΙΚΗ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ, πραγματοποιήθηκε συζήτηση στη Βουλή σχετικά με την διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Τότε υπήρχαν 4 διαφορετικές προτάσεις: 101 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ + 22 βουλευτών του ΚΚΕ +14 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ +10 βουλευτών του ΛΑΟΣ. Είναι φανερό πως τα κόμματα κατέθεσαν ξεχωριστές προτάσεις με διαφορετικό σκεπτικό, αλλά οι υπογραφές των βουλευτών τους αθροίστηκαν και βρέθηκαν να είναι πάνω από το όριο των 120, ώστε να γίνει η ειδική ημερήσια διάταξη.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται!!!